croix-scaille-provnam-0290-exp.jpg

Microaventure Croix-Scaille

In de bijtende koelte van een zomerochtend verschijnt de Millenniumtoren op een anonieme parking. Zonder kaart noch aanwijzing zou je niet vermoeden dat je aan de ingang van één van Europa's grootste één geheel vormende wouden staat.
Auteur
Claudia Sailland

Meer info
Natuurgebied
Massief van de "Croix-Scaille"

La Malcampée -5575 Gedinne
Tél. : +32472090527

Meer info
Camping
Camping de la Croix Scaille

Rue du Petit Rot 10 - 5575 Gedinne
Tél. : +3261588517
Mail : contact@campingcroixscaille.be

Meer info

Microaventure Croix-Scaille

Croix-Scaille, een plateau van het Ardense massief, ontleent zijn naam aan een element van een andere tijd: een "croix d'excaille" was een kruis van leisteen die vier eeuwen geleden aan de kruising van twee wegen geplaatst werd en die men vandaag nog kan bewonderen op de gevel van de Ferme Jacob, de landelijke gite van Gedinne.

Die naar de hemel gerichte ijzeren rariteit, de Millenniumtoren, is ondertussen ook al een overblijfsel van de jaren 2000. Maar van die verhouding tot de tijd moet je als wandelaar even afstand nemen wanneer je het bos betreedt. Vanaf de derde overloop, op meer dan 45 meter hoogte, strekt zich een eindeloze zee van bomen voor ons uit. Daar gaan we met veel plezier twee dagen in rondlopen. Het uur, een succesvolle maateenheid van deze moderne tijd, heeft hier weinig belang. In de plaats komt er een stap-voor-stap, aardrijkskundig geduld dat ons elke kilometer dichter bij de eeuwige natuur brengt. Het is nog vroeg, het licht doordringt met moeite door de kruinen. 

Kiezelstenen en droge takjes doen onze zolen knarsen. De onbebouwde veengrond kreeg pas in 1830 zijn huidige voorkomen toen de Belgische regering besloot om er een ontginningswoud van te maken. Van die menselijke inrichting blijven er aanwijzingen over: lijnrechte boswegen voor de voertuigen en karren beladen met de vers gekapte stammen, statige in regelmatige rijen geplante Douglassparren. Een door en voor de mens getekend woud. 

Zie de routebeschrijving

Met onze schouderriemen op de juiste lengte gesteld vinden we ons ritme en volgen voor deze dag een lus via Willerzie

De bosweg rekt zich geleidelijk aan uit en maakt plaats voor een pad op het plateau dat met onze wilde dromen overeenstemt. Een dicht tapijt van mos in een rotsspleet herinnert me eraan dat een jonge soldaat, in dit woud gesneuveld tegen Pruisen, aan Arthur Rimbaud de inspiratie voor het gedicht "Le Dormeur du val" gaf. De bittere verzen weerhouden ons er niet van om verder het dichtere bos binnen te dringen tussen eeuwenoude eiken en koningsvarens.

Het landschap verandert ineens. Aan de Fange de l’abîme vervagen de bomen ten gunste van vochtig heideveld. Langzaam gaan we vooruit op een knuppelpad en de okerkleurige grassen transporteren ons naar Schotland. 

Een rode wouw (een grote havikachtige roofvogel) beschrijft cirkels boven zijn prooi: een adder of een onachtzame hagedis. De tijd staat even stil maar een bord brengt daar snel verandering in: we komen in jachtgebied. Veertien kilometer later vinden we de toren terug. Een warme maaltijd en een biertje wachten ons op in de Camping de la Croix Scaille. Op een oude kaart stippelen we al onze volgende wandeltocht uit: langs de Franse grens en via een route naar Louette-Saint-Pierre. Het wordt een korte nacht.


​Elk bos heeft zijn passende kleding.

In het hart van het Ardense massief zijn het de nevel en de koude ochtend die het best de ziel van La Croix Scaille onthullen. Het bos aan deze kant van het plateau is dichter. Het verbaast haas, ree en eekhoorn dat ze ons zo vroeg tegenkomen. Elke stap wordt gewogen. We laten onze schoenen met gesmoorde stilte tussen de bladeren zakken in de hoop dat we de koning van dit bos mogen kruisen: het edelhert, de grootste hertachtige van Europa. Deze keer hebben we dat geluk niet. Het massief van Croix-Scaille is nochtans een prachtig waarnemingsgebied erkend als Natura 2000-zone. 

Naarmate we tussen de hoogstammige bomen wandelen, halen we de geschiedenis voor de geest. Tijdens de tweede wereldoorlog was Croix-Scaille een belangrijke haard van verzet. Een driehonderdtal verzetsstrijders verstopten zich in deze bossen om de Frans-Belgische grens met hart en ziel te verdedigen. Terwijl de koffie suddert, denken we aan wat die weken, maanden in dit onherbergzame woud voorstelden voor die mannen. We vervolgen onze weg voor de laatste kilometers en vergeten alles. Tijd, een toeterende claxon en ochtendwekkers. Alleen het essentiële blijft over: het gevoel van een voltooide afstand.